بهار در غبار

 

                                           بهار در غبار

 

                      بهارامون غباره                  کسی کاریش نداره

                      غبارش بی عیاره               بازم کاریش نداره

                      سلامتی در خطر               گوشا همه شدن کر

                      گرد و غبار عرب                 مانع وجد و طرب

                      آسمون آبی رو                  هوای آفتابی رو

                     داریم از یاد می بریم           گر به همین سو رویم

                     این همه بی خیالی            وعده های پوشالی

                     الفاظ خوب و عالی              همه پُرن ز خالی

                    چرا کاریش ندارین               به حال خود می ذارین ؟

                    نه چاره و نه درمون              غبار اومد خونه مون

                    دریغ از این غباری                که باشه توش ، سواری !

                    پیامی خوش بیاره                بیابه راه چاره

                    درخت و دشت و دمن           بچه و کودک و زن

                    در خواب و در بیداری             همه شدن غباری   

                    میگم ما هم انسانیم            مردمان ایرانیم 

                    ما هم نفس میکشیم           زندگی رو می چشیم

                    چشیدن غبارا                      تا کی کنیم مدارا ؟

                    چشم دلو وا کنید                 همه اینو بفهمید !

                    کردستانم ایرانه                   سرزمین خوبانه !

                    خاک به این لطیفی             دشت و دمن و صیفی

                    همه پاسش بداریم             گل بوته ها بکاریم

                    فریادها برآریم                     آلوده غباریم

               

    

 

 

 

/ 4 نظر / 37 بازدید
کریمی

سلاو: بژیت

مه‌هدی سه‌ییدی

ده‌س خۆش هیوادارم ئاسمانی دڵتان بێ ته‌پ و تۆز بێت. قافیه‌ ی به‌یتی کۆتایی ته‌بسره‌ی چه‌نێکی ده‌رسی قافیه‌یه‌؟

حه مه ره مزی !!!!!

ببخشید این شعر مال کیه؟ شبیه شعرهای کودکستانه هم قافیه چشم چشم دو ابرو دماغو دهن یه گردو هستش [خنده][سبز]

کریمی

نگر ز بدوِ خلقت ، ز طلوع آفرینش ز پیامبرّی آدم ، ز نبوت آخرینش لب لعل برگشایم که هوای پاک جویم نرسم به آرزویم ، اگر از رهش نجویم رهش از دل طبیعت ، بنشان نهال و هسته نبُرش درخت ای دل ، همه فوج و دسته دسته ندهی دودِ بنزین به هوای پاک شهرم که بلای جان من شد همه آه و سوز و دردم همه دوده ها که خیزد نرسد به ماه و سالی که شود که مار افعی به نشان و خط و خالی نزنی تیشه ریشه که خطا ز دست خویشِ که چگونه کار قیچی که برای کار ریشِ بنهیم عزم بر جزم ، برویم راه پاکان که هوای پاک جستتن بُوَدش چه سهل و آسان اَسَفا از آن بِلادی که نهنگ وار خیزند به جهان همیشه ای دل ، به جَدَل به فکر خویشند هدف از همه تلاشم که سعادتی در این است که هوای پاک راهیست که سلامتی در این است به تجلی نگاهت به سلامتی سعادت به هوای پاک عادت ، همه سعی ما نهایت