فریادی از نیما

آن زمان که پیش خود بیهوده پندارید

که گرفتستید دست ناتوانی را

تا توانایی بهتر را پدید آرید

آن زمان که تنگ می بندید

بر کمرهاتان کمربند

در چه هنگامی بگویم من ؟

یک نفر در آب دارد می کند بیهوده جان قربان

آی آدمها که بر ساحل بساط دلگشا دارید

نان به سفره جامه تان برتن

یک نفر در آب می خواند شما را

موج سنگین را به دست خسته می کوبد

باز می دارد دهان با چشم از وحشت دریده

سایه هاتان را ز راه دور دیده

آب را بلعیده در گود کبود و هر زمان بی تابیش افزون

می کند زین آب ها بیرون

گاه سر ، گه پا

آی آدمها !

او ز راه دور این کهنه جهان را می پاید

می زند فریاد امید کمک دارد

آی آدمها که روی ساحل آرام در کار تماشایید !

موج می کوبد به روی ساحل خاموش

پخش می گردد چنان مستی به جای افتاده . بس مدهوش

می رود نعره زنان

وین بانگ باز از دور می آید:

« آی آدمها » ...

و صدای باد هر دم دلگزاتر ،

در صدای باد بانگ او رهاتر

از میان آبهای دور و نزدیک

باز در گوش این نداها :

« آی آدمها » ...

                                               «نیما یوشیج»

                                                 

/ 1 نظر / 5 بازدید
ندا

باسلام خیلی ازتون ممنونم من عاشق این شعر نیما یوشیج هستم[تایید]